Home

Przy układaniu mieszanki betonowej ważnym zagadnieniem jest to, aby nie zmieniła ona swoich właściwości w czasie transportu z betonowni do miejsca jej ułożenia. Decydującą rolę odgrywa tu liczba przeładunków mieszanki, czas transportu oraz budowa pojemnika.
Lokalizacja betonowni na przedłużeniu linii produkcyjnej umożliwia podjazd rozdzielaczy bezpośrednio pod betoniarkę, a następnie przejazd na stanowisko formowania. Rozdzielacze są konstruowane w postaci samojezdnego wózka z pojemnikami na mieszankę betonową oraz urządzeniami roboczymi zapewniającymi prawidłowe napełnienie formy.
Jako urządzenie do wydawania mieszanki betonowej zastosowany będzie podajnik z rynną wibracyjną.
Otwór pojemnika zamykany jest pochyloną rynną wibracyjną, do której na poprzecznej czołowej ściance zamontowany jest wibrator, wytwarzający ukierunkowane drgania wzdłuż osi rynny. Drgania te powodują uplastycznienie się mieszanki znajdującej się w rynnie i jej ściekanie w dół, a z pojemnika na rynnę grawitacyjnie opadają następne porcje mieszanki betonowej. Ilość wydawanej mieszanki betonowej w jednostce czasu regulowana jest zasuwą. Dla jej równomiernego wydawania na rynnę wibracyjną pojemnik wyposażony jest w dodatkowy wibrator.
ZAGĘSZCZANIE MIESZANKI BETONOWEJ
Zagęszczanie mieszanki betonowej w trakcie jej układania lub bezpośrednio po ułożeniu w formie ma istotne znaczenie dla cech wytrzymałościowych, szczelności, mrozoodporności, jednorodności betonu, a więc wszystkich składających się na jakość techniczną prefabrykatów betonowych: do cech tych ponadto należy zaliczyć gładkość powierzchni oraz prawidłowości zagęszczenia. Dwie ostatnie cechy zależą też od gładkości wewnętrznych powierzchni form, starannego ich czyszczenia oraz właściwej granulacji kruszywa.
Oddziaływania zewnętrzne prowadzące do zagęszczania mieszanki betonowej można zawrzeć w dwu podstawowych grupach:

Oddziaływania w postaci drgań
Oddziaływania w postaci nacisków

Do pierwszej grupy zalicza się WIBROWANIE:
Wibrowanie objętościowe-polega na tym ,ze cała mieszanka betonowa ograniczona forma jest wprowadzana w ruch drgający. Stosowana jest ona w zakresie szerokiego asortymentu wyrobów zarówno pod względem ich kształtu, masy jak i stopnia ciekłości .Wadą tej metody jest konieczność wprowadzenia w drgania znacznie większej masy od masy formowanego elementu na którą składają się :konstrukcja części drgającej układu wirującego oraz forma z jej pełnym wyposażeniem.

Wibrowanie bezpośrednie (wewnętrzne)-to takie przy którym wzbudniki drgań oddziałują na nie bezpośrednio. W metodzie tej występują dwa podstawowe sposoby:
Wibrowanie wewnętrzne-przy zastosowaniu pogrążonych źródeł drgań stosuje się wibratory stacjonarne(trzpienie wibracyjne )oraz wibratory przenośne pogrążane.
Wibrowanie powierzchniowe-drgania przekazywane są na mieszankę betonową od góry , przez płytę robocza urządzenia wibracyjnego .Występuje tu wspólne działanie drgań i ciśnienia wywołanego ciężarem urządzenia wibracyjnego. Zależnie od wielkości nacisku rozróżnia się wibrowanie powierzchniowe o nacisku do 0,001Mpa, wibrotłoczenie o nacisku do0,2 Mpa i wibroprasowanie o nacisku 0,1 i więcej MPa.
Wibrowanie pośrednie (zewnętrzne)-polega na przekazaniu drgań  mieszance betonowej w sposób pośredni. Źródła drgań przekazują drgania bokom  lub dnom form , które z kolei przekazują je  stykającej się z nimi mieszance betonowej. Źródłem drgań są wibratory, które mogą być mocowane do  różnych elementów form.
Wibrowanie poziome
Utrząsanie polega na poddawaniu formy wypełnionej mieszanka betonowa rytmicznym lub arytmicznym wstrząsom ,o niskiej częstotliwości i wysokich skokach formy. Stosowane częstotliwości wstrząsów wynoszą od 90 do 400 drgań / min, a wysokości skoków formy od 2 do 25 mm. Zabieg utrząsania przeprowadza się na stalowym sztywnym pomoście , do którego  mocuje się na  sztywno stalową formę elementu.

Do drugiej grupy zalicza się:

Prasowanie- polega na poddawaniu formy wypełnionej mieszanką betonową działaniu znacznego nacisku (statycznego lub występującego w ruchu). Działanie nacisku powoduje przemieszczenie cząstek mieszanki betonowej w celu zajęcia  przez nie jak najmniejszej objętości w formie. Najlepsze rezultaty otrzymuje się przy prasowaniu mieszanek betonowych o niskim stosunku w/c i znacznym przepełnieniu zaprawą cementową stosu okruchowego grubszego wypełniacza.
Wirowanie-jest to zagęszczanie układanej mieszanki betonowej, spowodowane siłą odśrodkową, występującą w czasie szybkiego ruchu obrotowego formy.Ciśnienie prasujące wywołane siłą odśrodkową powoduje jednocześnie odprowadzanie części wody zarobowej z zawieszonymi w niej wysoko dyspersyjnymi cząstkami. Następuje wiec zmniejszenie stosunku w/c w trakcie zagęszczania. Metodę te stosuje się wyłącznie przy formowaniu elementów rurowych.
Odpowietrzanie- zagęszczanie tą metodą następuje na skutek celowo  wywołanej różnicy ciśnień w poszczególnych warstwach tworzywa. Różnicę tą uzyskuje się przez  wytworzenie ciśnienia niższego od atmosferycznego w mieszance betonowej. Wyróżniamy odpowietrzanie wgłębne i odpowietrzanie powierzchniowe.

W pewnych przypadkach zagęszczanie mieszanek betonowych może odbywać się przy jednoczesnym stosowaniu obu oddziaływań, zarówno drgań jak i nacisków.W 90% mieszankę betonową zagęszcza się przez wibrowanie.
Jako podstawowy  podział metod zagęszczania stosuje się na podstawie przyłożenia sił.